رویداد کرج، بی شک یکی از تکان دهنده ترین صحنه های دردناک که رسانه ای شد و جهانیان دیدند، کشته شدن محمد الدره نوجوان ۱۲ ساله فلسطینی در ۳۰ سپتامبر سال ۲ هزار در منطقه نتساریم در نوار غزه در درگیری میان فلسطینیان و ارتش رژیم صهیونیستی بود.
با گذشت ۲۶ سال که از آن جنایت تاریخی می گذرد وقتی که به فیلم آن صحنه نگاه می کنیم، آنجا که آن کودک بی گناه پشت پدر خود سنگر گرفته و پدرش ملتمسانه از سربازان رژیم صهیونیستی درخواست می کند تا از کشتن فرزندش صرف نظر کند وجدان هر انسان آزاده ای را به درد می آورد، ظلم به هر شکلی و در هر سرزمینی رخ دهد مذموم و ناپسند است و اگر در کشتن کودکان آگاهانه صورت گیرد جنایت جنگی است چه کشتن محمد الدره در نوار غزه باشد و چه کشتن حدود ۱۷۰ دانش آموز ۷ تا ۱۲ ساله در میناب باشد،به طور خلاصه جنایت جنگی جنایت جنگی است.
در سال ۲ هزار وقتی صحنه کشته شدن آن نوجوان فلسطینی از رسانه ها پخش و منتشر شد، مسوولان آموزش و پرورش جمهوری اسلامی در یک اقدام خلاقانه بیان کردند برای حفظ یاد و خاطره مظلومیت آن نوجوان فلسطینی چندین مدرسه به اسم او نامگذاری می کنند، که بسیار هم به جا و ارزشمند بود، اما ۲۶ سال بعد در نبردی نابرابر با ائتلاف آمریکا و رژیم نژاد پرست، سفاک و کودک کش صهیونیستی در نهم اسفند ۱۴۰۴ در نخستین روز از تجاوز به میهن مان در شهر میناب حدود ۱۷۰ دانش آموز دختر و پسر که ۷ تا ۱۲ ساله بودند در مدرسه شان به نام شجره طیبه به خاک و خون کشیده شدند، و چه درد کشنده ای است که این کودکان معصوم امیدوارانه آن روزها که منتهی به سال نو می شد به مدرسه می رفتند اما زهی خیال باطل که چند ساعت بعد با حمله ددمنشانه جنایت جنگی رقم خورد که تاریخ بشری شرمنده انسانیت خود است.
برای یادآوری این جنایت جنگی در وجدان بشریت نگارنده به مسوولان آموزش و پرورش و همه شهرداری ها در سراسر کشور پیشنهاد می کند تا مدرسه ها و معابر متعدد به نام این دانش آموزان که با عکس آنان و دلیل شهادتشان نیز ذکر می شود مزین شود تا هر دانش آموز و رهگذر هر موقع به مدرسه می رود یا از آن محل عبور می کند به یاد آورد، چگونه آنان در یک جنایت جنگی کشته شده اند، حتی باید پا را فراتر از این قرار دهیم و تصویر هر کدام از این نوجوانان بیگناه را بر بیرق سرخ حک کنیم و در هر مجمع بین المللی که می رویم آن بیرق ها که نشان دهنده جنایت جنگی است با خود حمل کرده تا این جنایت علیه بشریت را به جهانیان یادآور کنیم و نشان دهیم که هدف وسیله را توجیه نمی کند.
به درستی که وظیفه رسانه های دیداری و شنیداری است که این جنایت جنگی را فریاد بزنند و مانع از فراموشی این واقعه هولناک شوند.
انتهای پیام/
