جوانان را ناامید نکنیم
رویداد کرج، هنوز چند دقیقهای از نشستن روی صندلی آرایشگاه نگذشته بود که آرایشگر جوان، با این تصور که از نزدیک با مسائل اجتماعی و مردم سر و کار دارم، سفره دلش را باز کرد.
جوانی ۲۲ ساله که با وجود سن کم، بار تأمین هزینههای زندگی مادر و خواهرش را بر دوش میکشید. میگفت شنیده بود که برای راهاندازی یا توسعه کسبوکار، یکی از ارگان های دولتی وام اشتغالزایی پرداخت میشود.
با همین امید، برای دریافت جواز کسب اقدام کرده بود؛ مسیری که برای او بدون هزینه و دردسر هم نبود. پس از صرف وقت و پرداخت هزینههای لازم، سرانجام جواز کسب را دریافت کرد و با هزار امید راهی دریافت وام شد، اما پاسخ متصدی پرداخت وام در آن ارگان دولتی تمام آرزوهایش را نقش بر آب کرد: «شما مشمول این تسهیلات نمیشوید، چون مجرد هستید.» این جوان با تعجب از متصدی پرسیده بود: «من اگرچه ازدواج نکردهام، اما سرپرست خانوادهام هستم. هزینههای مادرم و خواهرم را تأمین میکنم. چرا نباید از این وام استفاده کنم؟»
این پرسش، تنها سؤال یک آرایشگر جوان نیست؛ پرسش بسیاری از جوانانی است که پیش از تشکیل خانواده، مسئولیت تأمین معاش خانواده خود را بر عهده گرفتهاند.
آیا معیار تأهل بهتنهایی میتواند ملاک تشخیص نیازمندی و استحقاق دریافت تسهیلات باشد؟ آیا جوان مجردی که نانآور خانواده است، از جوان متأهلی که از حمایت مالی خانواده برخوردار است، نیاز کمتری دارد؟ اگر هدف از پرداخت وامهای اشتغالزایی، ایجاد فرصتهای شغلی، تقویت کسبوکارهای کوچک و جلوگیری از بیکاری است، باید شاخصهای پرداخت این تسهیلات به گونهای تنظیم شود که واقعیتهای زندگی مردم را نیز در نظر بگیرد.
گاهی یک جوان مجرد، مسئولیتهایی بر دوش دارد که از بسیاری از افراد متأهل سنگینتر است. البته پس از پایان گفتوگو از او پرسیدم که این تسهیلات مربوط به کدام نهاد بوده است.
پاسخ داد وام اشتغالزایی بوده که یکی از ارگان های دولتی پرداخت می کرده است.
به او قول دادم موضوع را پیگیری کنم و پاسخ روشنی برایش بیاورم. این ماجرا، فارغ از اینکه در نهایت حق با چه کسی باشد، یک پیام روشن دارد؛ جوانان بیش از هر چیز به امید نیاز دارند. وقتی برای دریافت یک تسهیلات، آنها را به طی کردن مراحل اداری، دریافت مجوز و پرداخت هزینهها تشویق میکنیم، اما در پایان به دلیل شرایطی که از ابتدا برایشان شفاف نبوده، دست خالی بازمیگردند، نتیجهای جز دلسردی و بیاعتمادی نخواهد داشت.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید مراقب باشیم که با قوانین، بخشنامهها یا اطلاعرسانی ناقص، انگیزه جوانان برای کار و تولید را از بین نبریم.
اصلاح ضوابط، شفافسازی شرایط دریافت تسهیلات و توجه به وضعیت واقعی متقاضیان، میتواند از ناامیدی بسیاری از جوانانی جلوگیری کند که تنها سرمایهشان امید به آینده است.
انتهای پیام/
