-داوود دهقانی محمودآباد- در میان هیاهوی روزمرگی و تلاش مردم برای گذران زندگی در شرایطی دشوار، گاهی یک اتفاق کوچک می‌تواند آرامشِ کِشته شده در یک محله را از هم بپاشد.
صبحی خنک، تابستانی و نویدبخش؛ مغازه‌دارانی که با نشاط صبحگاهی و امیدوارانه به کسب و کار، درهای فروشگاه های خود را باز می‌کنند و محله ای که تنها به دنبال گذراندن روزی با کمترین تنش است.
اما ناگهان، سکوتِ آرامِ خیابان با فریاد و بگو‌مگویی شکسته می‌شود که هیچ شباهتی به بافت آرام آن محله ندارد.
دلیل این درگیری چه بود؟ نه بحث بر سر حق و حقوق بود و نه اختلاف بر سر منافع شخصی؛ موضوع بسیار ساده‌تر و در عین حال تلخ‌تر بود: یک مخزن زباله.
در صحنه‌ی این درگیری، شاهد هستیم که چگونه یک مخزن زباله بویی تعفن‌آلود را در فضای عمومی منتشر کرده است.
این بو، نه تنها آرامشِ روانیِ کسبه را سلب کرده، بلکه باعث آزار مشتریانی شده که تنها قصد خرید دارند. نتیجه؟ یک اصطکاک اجتماعی که در آن، دو همسایه و همکار، با عصبانیت بر سر جایگاهِ یک مخزن زباله با هم وارد جدال می‌شوند.
این نزاع پیامی برای مدیریت شهری دارد و آن خلاقیت و دوری از مدیریت های کلیشه ای است، مردم از تکرار خسته اند. یک مدیر و مجموعه مدیران شهری باید در مدیریت شهر از کلیشه ها دوری کنند و به خلاقیت روی بیاورند.
این ماجرا، تنها یک درگیری گذرا میان دو همسایه نیست؛ بلکه زنگ خطری است برای مدیران شهری و مسئولان مدیریت پسماند.
ما اکنون در عصر توسعه‌ی شهرنشینی هستیم و وظیفه مدیریت شهری، فراتر از جمع‌آوری ساده‌ی زباله است؛ وظیفه‌ی اصلی، «تأمین رضایت و سلامت شهروندان» است.
سال‌هاست که این مخازن با طراحی‌های محدود و اغلب بدون درپوش، در خیابان‌های ما حضور دارند. در حالی که در بسیاری از نقاط جهان، مدیریت پسماند با تمرکز بر جلوگیری از انتشار بو، کنترل تولید آلاینده‌ها و استفاده از مخازن مدرن و هوشمند انجام می‌شود.
تکرار یک مدل ناکارآمد در طول سالیان متمادی، یعنی ایستادن درجا. مدیریت شهری نباید در یک نقطه متوقف شود. از مدیران و کارشناسان شهری انتظار می‌رود که با نگاهی خلاقانه و با بهره‌گیری از استانداردهای نوین، تجهیزاتی را وارد چرخه کنند که حداقل نیازهای زیستی شهروندان (مانند جلوگیری از انتشار بو و کنترل حشرات) را برطرف کند.
وقتی مدیریت شهری نتواند از بروز تنش‌های اجتماعی ناشی از خدمات نامناسب جلوگیری کند، در واقع هزینه‌ی سنگین‌تری را به جامعه تحمیل کرده است.
بوی تعفن زباله، تنها بینی‌های ما را آزار نمی‌دهد، بلکه آرامش اجتماعی و صلح محله‌ها را نیز به چالش می‌کشد. وقت آن رسیده است که با رویکردی مدرن، به جای مدیریتِ «وجود زباله»، به مدیریت «اثرات زباله» بپردازیم.
انتهای پیام/
